Arm Den Haag, dat is toch erg dat jij maar niet vergeten kan…

Daar kende ik Den Haag van. Uit het lied van Wieteke van Dort. De klank van krontjong en van gamelan. Tempo doeloe, tempo doeloe. Sambel goreng telor, lontong, tahu pedis. Kasian. Kembang sepatoe. Allemaal woorden uit dit lied waar ik de betekenis nog van kende. En waar de melancholieke klanken toch doorklinken.

Den Haag nu ……

is Den Haag geworden waar dochter woont. En waar Albert momenteel druk in de voortuin bezig is. Nieuw terrasje maken, borders aanleggen. Ze krijgt straks een mooi voortuintje. De achtertuin is klein maar gezellig ingericht.

Helaaaaaa

sssss …..

liggen er in zowel voor als achtertuinen heel veel tegels. En er lopen veel katten rond. En jawel die zoeken natuurlijk al die tuintjes op zonder tegels. Dus ze bezoeken veelvuldig de tuin van dochter. En er is geen enkele manier om er van af te komen, helaas. Maar goed, dat is niet alleen in Den Haag.

Gevel

Dan loop je door de buurt waar dochter woont. Opeens hoor ik ergens iemand trompet spelen. Hij/zij speelt aardig door, dus naar alle waarschijnlijkheid gevorderd. In elk geval klinkt het mooi. En dan is daar de gevel van een van de leden van The Golden Earring. Misschien wordt de trompetspeler of speelster net zo goed als dit lid.

In elk geval is Den Haag nu ook museum Sophiahof, Gemeentemuseum, Fotomuseum, museum Voorlinden, strand, zee en duinen. En natuurlijk het Binnenhof.