De Marathon van Rotterdam

We staan weer langs de lijn, de marathonlooplijn. Dochter Anna Sophia en ik gaan net als vorig jaar, roepen, gillen en klappen. In Rotterdam. Voor ons belooft het een mooie supportersdag te worden, voor de lopers kan het te warm worden.

Koffie hebben we kunnen bemachtigen, nu de metro in en naar het eerste aanmoedigingspunt. Ik volg Anna Sophia blindelings.

Al snel zien we de koplopers aankomen. Hoe kan het ook anders. Mannen, donkere mannen, vast Kenianen en Ethiopiërs. Ze lopen ons zo voorbij.

Volgens de Trouw van zaterdag 6 april j.l. hebben Keniaanse toplopers een lichaamsbouw die gunstig is voor marathons. Het grote succes van de Kenianen schrijft de krant toe aan hun genen. Lees het artikel Halen we de Keniaan nog in?  
Dat gebeurde zondag niet. Na de kopgroep kwam er een tweede groep donkere lopers. Daarna veranderde het lopersbeeld. En wie er ook voorbij kwam, het publiek moedigde de vele lopers aan. Wij juichten mee.

Goede sfeer

En dat maakt dat dit zowel voor lopers als voor publiek een leuke marathon is met een hele goede sfeer. Helaas konden Anna Sophia en ik Albert slechts op twee plekken aanmoedigen, op één plek hebben we hem gemist. En natuurlijk hebben we vlak voor de finish extra hard gegild.

De finish hebben we niet gemist!